دلم درگیر شبهای سیاهه

                               شبا بی نوره، بی مهتاب و ماهه

دلم میخواد بمونی تا بمونه

                                اگه امّـیـــد خورشیـــدی تو راهه

انجمن ادبی فرهنگ برگزار می کند:

همایش شعر بهاری

باحضور استاد سعید بیابانکی، شعر خوانی طنز، شعرخوانی شاعران برتر و اجرای موسیقی و...

زمان: چهارشنبه 23 اسفند 91  ساعت: 18لی 21

مکان: شهر جدید اندیشه - فاز3- فرهنگسرای امام علی (ع)

«حضور برای تمام علاقه مندان آزاد است»

خبر برگزاری این شب شعر در خبرگزاری ایبنا

گزارش برگزاری همایش در خبرگزاری ایبنا 

جلسه بسیار خوبی بود  واقعا لذت بردم... تعدادی از دوستان را که سالها بود ندیده بودم در این جلسه دیدم و دیدارها تازه شد. روح الله نورموسوی را گمان کنم ده سالی بود ندیده بودم. دلم برای همه دوستان قدیمی ام تنگ شده بود. دیدار صابر ساده و دکتر شالبافان عزیز، هادی خورشاهیان و حامد ابراهیم پور مهربان، سالار عبدی و محمد فرجام گل و امیر مرزبان بزرگ! موهبتی بود.

سالن کاملا پر بود و عده ای هم سر پا ایستاده بودند. مجموعه بسیار خوب نقد شد، حرفهای خوبی زده شد. گزارش نسبتاً مشروحی از جلسه را خبرگزاری ایبنا منتشر کرده، که تقریبا  بیشتر صحبت های من را آورده. گزارش را میتوانید اینجا بخوانید:

جلسه نقد مجموعه شعر احسان قدیمی

احسان قدیمی از معدود شاعرانی است که هیچوقت در طول بیش از ده سال دوستیمان کار غیر شاعرانه از او ندیده ام. دروغ نشنیده ام و چیزی جز شعر و ادبیات برایش مهم نبوده. شاید اگر در باند مافیای شهرت قرار گرفته بود،  همه الان خیلی بیشتر از اینها درموردش شنیده بودند و به جایگاهی که لایقش بود زودتر می رسید. اما نظر شخصی من این است که شعر خوب راهش را پیدا می کند و ماندگار می شود.

بدون هیچ اغراقی فکر می کنم غزلی که اکنون احسان قدیمی می سراید جزو بهترین غزل های شاعران جوان امروز است و کسانی که امروز بتوانند غزل در حد و اندازه او بسرایند از انگشتان دو دست بیشتر نیستند. اما به خاطر باند بازی های ادبی و رسانه ای و بیشتر به دلیل نداشتن تریبون، این صدای رسای غزل معاصر آنگونه که باید و شاید شنیده نمی شود. 

این همه را گفتم که بگویم نقد کتاب اول او با نام سمت سرازیر پایتخت روز شنبه 28بهمن در خانه ی فرهنگ آیه به  نشانی: شهرک اکباتان- فاز۱-نبش خیابان اصلی- روبروی باشگاه راه آهن برگزار می شود. 

از همه دوستان دعوت می کنم در این جلسه حضور داشته باشند.

برای اطلاعات بیشتر می توانید به وبلاگ احسان قدیمی مراجعه نمایید:  پای‌تخت غزل

لینک این خبر در خبرگزاری ایبنا:  نقد «سمت سرایز پای‌تخت» در خانه فرهنگ آیه

در زندگی هر کس افرادی هستند که تأثیرات خاصی بر روش و منش و بینش او میگذارند. برای من از نوجوانی این نقش را استاد اسحاقی ایفا کرده است. از آشنایی ما الان بیش از 16 سال می گذرد و در این سالها رفاقت ما همواره بیشتر و عمیقتر شده. با وجود آنکه من با پسر استاد هم سن هستم هیچوقت احساس نکرده ام از دو نسل مختلف هستیم. با وجود اختلاف سن، هر دو یک جور فکر میکنیم، یک عقیده داریم، ارزش هایمان یکسان است و حتی موسیقی و فیلم هایی که به آنها علاقه مند هستیم شبیه هم است. شاید بخشی از این شباهت ناشی از همنشینی دیرسال ما باشد اما معتقدم بخش عمده ی آن، ناشی از تاثیرات شعر و ادبیات و مخصوصا ادبیات عرفانی بر روح و روان ما است. بی توجهی به دنیا، مثبت اندیشی، آسان گرفتن کارها، فعالیت فرهنگی و ادبی بدون چشم داشت مالی، عشق به ادبیات و شعر و... از نقاط اشتراک ما بوده و هستند. در این سالها این بزرگ همیشه در هر شرایطی، در غم و شادی، در سختی و آسانی رفیق و یار غار من است، هر مشکل و مساله ای که پیش آمده اولین کسی که به یادم آمده او بوده و اولین کسی که کمک کرده هم او بوده. البته که من هم سعی کرده ام لیاقت این دوستی را داشته باشم ولی الحق همیشه در رفاقت با ایشان کم آورده ام.

دیروز صبح، از خواب که بیدار شدم و به موبایلم نگاه کردم دیدم استاد اسحاقی غزل بلندی از سر لطف و محبت برای من گفته و فرستاده اند با این مطلع:

ما را به شهریار به غیر از تو یار نیست

                                                 یاری اگر که هست، یقین یار غار نیست ...

به حدی لذت بردم و سرشار از شعف شدم که فی البداهه این ابیات را نوشتم و حضورشان ارسال کردم:

               «تقدیم به استاد حشمت الله اسحاقی»

رونق گرفته رسم وفا از وفای تو

آئینه خانه گشته دلم از صفای تو

 لحظه به لحظه صد دل و جان بی قراریم

دارم همیشه در دل و جانم هوای تو

 حتی به نرخ سکه ی زر هم نمیدهد

صراف دهر اگر که بداند بهای تو

 دوران اگر که فرصت عیش مرا گرفت

ای کاش هدیه اش بنماید به پای تو

 تنهایی است بودن با هرکه غیر توست

غمناله است هر چه نوا جز نوای تو

 "«اندیشه» جز محیط فنا نیست هرکه را"

درد است و نیست در  سر امید دوای تو

 ما را به شعر ناب چو آبت نواختی

من قاصرم ولی، چه بگویم سزای تو؟ 

کوته کنم سخن که زیاده جسارت است

فرصت تمام گشته و باقی بقای تو...

 (عکسها و... ادامه مطلب ...)