شعری برای اهواز و مردم خوزستان غرق در خاک

خوزستان مدفون در خاک

کارون خزیده در تن یک شهر ِ پابه‌ماه

اینجا سه‌دخترند... سه محکوم بی گناه

اینجا که سایه‌های سیاه چهار شیر

احساس می‌شود به سر ِ هر «به‌سرسیاه»

 

بردار ساک کوچک خود را فرار کن

در گرگ‌وگرگِ چاکِ خیابان بزن به راه

صبح ِ سپیده...

- «مادر خود را هلاک کن.»

فردا ببر به دامن این گرگها پناه

 

یا با خودت بساز و عروس چهارم ِ 

آن پیر بدقواره‌ی شل باش، شامگاه

 

اصلاً چه فرق می‌کند؟! اینجا همیشه تو

آنگونه سر بزیری و ساکت که یک گیاه

 

این راه سوم است. بیا تا پل سفید

کارون که عاشقانه تو را می‌کند نگاه...

امواج می‌برند تو را تا خلیج فارس

در بستری از آب؛ در آغوش اشتباه.

 

در چار راه در پی ِ یک شام ِ تازه‌ای

تا هر چهار شیر بیفتند توی چاه

 

تا مرگ در محاصره‌ی میله ها بمان

امّا برای هیچ خودت را نکن تباه

                                      امید نقوی

 

سه‌دختر، چهار شیر و پل سفید مناطقی از اهوازند.

/ 3 نظر / 195 بازدید
پروانه

عالي عزيز... آرزو ميكنم اين شهر زودتر از اين وضعيت نجات پيدا كنه... ممنون از شعر خيلي خوبت.

ارزو نوری

سلام. و سپاس. محکم بود